|
نویسنده مدیر
|
 در سایت رسمی UIAA به مطلبی برخوردم که فکر کردم مطرح کردنش خالی از لطف نیست. فکر می کنم میشه عنوان اون مطلب رو به "بیانیه اخلاق در کوهنوردی" فدراسیون جهانی تشبیه کرد. اول میخواستم ترجمه اش کنم اما بعد فکر کردم شاید بهتر باشه متن رو برگردان کنم و بعضی جاها هم از تجربیات خودم یا دیگران در مورد هر موضوع مطرح شده استفاده کنم. فکر می کنم این متن رو کمی ایرانی تر میکنه!
ǣ مسئولیت فردی:
کوهنوردان و سنگنوردها فعالیت ورزشیشون رو در فضایی انجام می دن که احتمال خطر در اون همیشه وجود داره و همین طور ممکنه شانسی برای دریافت کمک خارجی در موقع لزوم وجود نداشته باشه. افرادی که این رو هرگز فراموش نکنند میدونن که بیش از هر کسی خودشون مسئول حفظ سلامتیشون هستن. این ها همون افراد باهوشی هستن که زنده و در نهایت سلامت ممکن در شرایط موجود از کوه بر می گردن. همین طور این احساس مسئولیت باعث خواهد شد اونها خطری برای خودشون، اطرافیان و طبیعت اطراف ایجاد نکنن. یادم نمیره روزی رو که عزیزی کارگاه فرودش رو در جایی زد که بهش هیچ اعتمادی نبود. ما اون روز همه فرود اومدیم و هنوز هم زنده ایم. اما همه چیز می تونست طور دیگه ای اتفاق بیفته، ما فقط خوش شانس بودیم. در تجربه ای دیگه، کوهنوردی در صعود زمستانی دماوند شرکت کرد در حالی که از چند روز قبل به شدت سرما خورده بود!! اون تا بارگاه سوم هم رفت. اما روز قله بالاخره از عقلش کمک گرفت و دیگه بالاتر نرفت. می دونید چرا؟ چون در اون زمان دیگه نگاه معنی دار هم تیمی هاش که تو مارو تنها گذاشتی و... براش مهم نبود. اون احساس کرده بود خطر چقدر نزدیکه. با کمک دو همنورد عاقل ترش، به سمت گوسفندسرا حرکت کرد ( این مسیر کوتاه بیش از 10 ساعت وقت گرفت) و خلاصه این که بعد از 2 ماه زجر کشیدن از HAPE که دچارش شده بود خلاص شد. این دوستمون اگرچه کمی دیر از فکرش استفاده کرد، امروز هنوز در بین ما است. |
|
ادامه مطلب ...
|
