تنکابن با در اختیار داشتن بیش از 38 قله بیش از 3000 متر هفتمین شهر برتر کشور از نظر جاذبه های کوهنوردی یکی ازبرترین شهرهای کشور از نظر جاذبه های طبیعت گردی است، اما در کمال تاسف میزان بهره برداری از این پتانسیل بالا چه در جهت پرورش کوهنوردان و توسعه کوهنوردی اصولی و چه در جهت توسعه صنعت گردشکری در منطقه بسیار پایین بوده است.

دامنه مشکلات بسیار گسترده تر از آن است که تنها توسط کوهنوردان منطقه که تعدادشان (تاکید می کنم کوهنوردان واقعی و نه کسانی که با سواستفاده از این عنوان باعث تخریب طبیعت و بستر فعالیت کوهنوردی سالم می شوند)زیاد هم نیست حل شود. ارگان ها و مسٌولین زیادی هستند که می توانند به جای رکود و خاموشی دست به اقدامات سازنده ای بزنند که اثرات مثبت آن نه تنها جامعه کوهنوردی بلکه در کل جامعه ورزشی شهر دیده شده و عموم جامعه نیز از محاسن آن برخوردار شوند.

از توسعه کمی گفتیم.هر هفته در شبکه های سراسری خبرهایی از خراسان،همدان،یزد و... اعلام می شود که در آنها صحبت از فتح فلان قله دوهزاروچند صد متری توسط کوهنوردان این استان ها است. از شبکه های سراسری گذشتیم که درج خبردر آنها از آن لابی های معروف می خواهد که قطعا کوهنوردان تنکابن از آن بی بهره اند.اما امان از شبکه استانی خودمان که علی رغم ید طولایش در بزرگنمایی خبرهای پیش پا افتاده از ما بهتران در انتشار خبر موفقیت های ورزشکاران تنکابن به شدت ممسک است.

در زمستانی که گذشت کوهنوردان باشگاه ورزش های کوهستانی کاوه تنکابن صعود زمستانی قللی همچون دماوند و شاه البرز را با موفقیت انجام دادند، طلسم صعود به قله یان را شکستندو...  هیچ کدام از این عزیزان بازتاب شایسته ای از فعالیت هایشان حتی در نشریات شهرمان ندیدند که مایه دلگرمیشان شود.

بی شک چنین افرادی تنها به قصد قلبی و برای جلای روح گام در دامان طبیعت می گذارند و نه تنها هیچ چشم داشت مالی ندارند بلکه تا حد توان در این راه هزینه می کنند. اما آیا دیگرانی که می توانند از زحمات این افراد جهت توسعه ورزش شهر و به خصوص سلامت روانی جوانان در برنامه های کوتاه مدت و بلند مدت استفاده کنند

می خواهند همچنان در خواب غفلت به سر برند؟ 

در زمستان 86 بحث امداد و نجات از فدراسیون کوهنوردی جدا شده و به هلال احمر واگذار شد. در حالی که تقریبا همه شهرها با استفاده از نیروهای کوهنورد مستعد خود اقدام به تشکیل تیم امداد و نجات کوهستان کرده اند هلال احمر شهر ما که گزیده ای از کوهنوردان استان را در کنار خود دارد تاکنون تلاشی جهت تشکیل تیم امداد و نجات کوهستان انجام نداده است.امیدوارم اگر قرار است این خواب خرگوشی ادامه داشته باشد لا اقل هیچ حادثه ای در کوه های ما بروز نکند. گرچه در صورت بروز حادثه هم احتمالا این خود کوهنوردان هستند که باید همچون گذشته با صرف وقت و هزینه شخصی به کمک آسیب دیدگان بشتابند بی آنکه انتظار حمایت یا قدردانی داشته باشند.

کلوب امداد و نجات اسپیتاک ارمنستان بزرگترین موسسه امداد و نجات در منطقه قفقاز موسسه ای است که در زلزله بم و رودبار به کمک هموطنان ما آمد و خدمات به ارزشی ارایه کرد.این کلوب امسال دوره ای جهت آموزش امداد و نجات زمستانی برای کوهنوردان ایرانی در ایروان برگزار کرد که طی آن 13 نفر موفق به کسب گواهینامه شدند.3 تن از این افراد کوهنوردان باشگاه کاوه تنکابن بودند که با صرف هزینه شخصی در این کلاس شرکت کردند.در همین کلاس کوهنوردان خراسانی با پشتیبانی مالی شهرداری و هلال احمر شهرشان حاضر شده بودند!تفاوت در کجاست؟چرا شهرداری نیشابور هزینه اعزام سه نفر به چنین کلاسی را تامین می کند؟اندیشه...

پتانسیل طبیعت گردی در منطقه ما آنقدر قوی است که در ایران کم نظیر است اما در این بخش هم همه ما سهم خود در کم کاری را به خوبی انجام داده ایم! شاید وقت آن رسیده باشد که با هم اندیشی کسانی که می توانند در این راه کمکی کنند اولین قدم هایمان را هرچند دیر برداریم.

صحبت از عده ای خاص یا منافع شخصی نیست.صحبت از جهت گیری عمومی همه نهاد هایی است که می توانند با حرکت در مسیر درست به کوهنوردی،ورزش،جوانان و در نهایت جامعه شهر تنکابن کمک کنند تا در مسیر پیشرفت حرکت کند.از هیات کوهنوردی گرفته تا رده بالاترین مسٌولین شهری موظف هستند با اصلاح رویکردها جلوی فرصت سوزی بیش از این را بگیرند.استفاده درست از پتانسیل ها لطف به کسی نیست بلکه باید به آن به عنوان وظیفه ملی نگاه شود.

                                                                                                         فریدون فرقانی